نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه می لغزد،ولی

باران نمی داند که من دریایی از دردم،به ظاهر گرچه

می خندم ،ولی اندر سکوتی تلخ می گریم.

دلم گرفته آسمون نمی تونم گريه کنم                                                                                  

شکنجه ميشم از خودم نمی تونم شکوه کنم 

انگاری کوه غصه ها تو سينه ی من اومده                                    

آخ داره باورم ميشه خنده به ما نيومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم                                           

تو روزگار بی کسی يه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم ميگه که تويی قـفـس                                          

من واسه آتيش زدنت  يه  کوله  بار  شبم

دلم گرفته آسمون يه کم منو حوصله کن                                        

نگو که از اين روزگار يه خورده کمتر گله کن