غلام همت آنم که بست دل به یکی به یک جهت متوجه شد از هزار برست

بهترینم من به اندازه دردهایم در قلب دردمند خویش برایت گریستم .من چشمانت را در اب و آب را در چشمانت دیده ام و اشک را در لبخندم.من  از دیوار صبر عبور کردم ، به شهر  وجودی پا نهادم در کوچه دلت پر زدم من کاروان اشک را در کویر گونه هایم دیده ام و گل افسرده گیم را بوئیده ام با وفای من در باغچه خزان زده زندگیم تو تداعی بهاری . تو بیا خواهی با بهار و خواهی بدون بهار بیا چرا که خود بهاری چرا که زمستان وجودم فقط با  تو بهار می شود و گل لبخندم با نگاه تو نگاه عظیم تو در باغچه لبان خشکیده ام می شکند بی نگاه تو بهار را نخو اهم شناخت بهاری بی تو نمی بینم حال ای یگانه زیستن مرا در یاب! مرا لحظه ای دریاب! 

تو را از دیده بیروراندم آخر که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزوها را،به زلف دیگری آویزی آن گلهای صحرا را.مگو با من دیگراز هستی و مستی من آن خود روگیاه وحشی صحرای اندوهم که نگاهم رنگ غم دارد.مرا از سینه بیرون کن ببراز خاطر آشفته نامم را،بزن بر سنگ جامم مرا بشکن مرا بشکن.تو سر تا پا وفا بودی تو با درد دل  آشنا  بودی. ای مهربان بگو که از اول تو کجا بودی.اکنون که من بجز مشت پری بر آشیان مانده ام بیا آتش بزن این بال و پر ها را.  ترا راند م که  دست دیگری بنیان کنم روزی بنای امیدم شود.امید جاویدم ترا راندم ولی هرگز مگومگو  با من که  اصلا معنی عشق و محبت  را نمی دانم.که در چشمانت دردوغم را نمی خوانم ترا راندم ولی آن لحظه گویی آسمان می میرد کهکشان  می میرد.درون سینه دل فریاد می زند باز کن از پای زنجیرم را که بگریزم به دامانش بیاویزم به او با اشک خون بگویم مرو من  بی تو می میرم ولی من  در میان های های گریه خندیدم که تو هرگز ندانی در این دنیا.بمان بی من برای دیگری سر کن ندای عشق و مستی را،بخوان بر گوش دیگری آوای مستی را بی من از آن کوچه ها بگذر مرا یکدم بیاد آورکه من گفتم بیا تن را از قید آرزوهایش جدا سازیم.  بیا میعاد خود را بر جهان دیگر اندازیم. مرا یکدم بیاد آور که خاموشم ز خاطرها فراموشم و یک تک لاله وحشی بجای لاله  بر گور دل من روشن است اکنون!

این قلب من هست که به یاد تو می طپد این روح افسرده من است که ظلمت شب را می شکافت واز میان دیدگان مهتاب به جانب تو راهی   می جوید این چشمان من هست که بدنبال تو چون سایه روان است و تو را گاه در اشکهای سوزانم و زمانی در برابر دیدگان پرتمنای خود می بینم. تو روح منی سالها خواهد گذشت و نسیم سبکبال بهاری خاطره عشق و دوستی تو را در وجودم زمزمه خواهد کرد و تو با من فقط تا آنجا همراه خواهی بود که چون سایه برایت ناشناس خواهم بود. روزی که پرستوهایی بهاری در افقهای دور ناپدید شوند آنروز هم به یاد تو خواهم بود.این منم که در گوشه ای محزون با خاطرات تو سرخوش هستم ای پرستوی من بیا ناله های جانسوزم گوش کن بیا با هم از نیمه راه که چون صیاد با تیر جانسوز خود انتظار قلبی بی پناها را می کشد بگریزیم برای همیشه.