دلشان خواهد با نسیم سحری شاخه ای از گل یاس،

بوته اي از گل مريم ،بغلي از گل سرخ،همه را دسته كنند،بر

گيرند و بسازند سبدي از پر طاووس سپيد تا دهند مژده به

آنها كه دراين بزم به ما بپيوندند.

اومدم از همه دوستان وبلاگي عذر خواهي كنم كه

مدت زيادي  ميشه به هيچ كدومتون سر نزدم  بايد

عرض كنم كه به لطف الهي بنده با همسر ايده ال خود

ازدواج كردم و به خاطر تعهدم به همسرم ديگه نمي تونم

 تو وبلاگم كار كنم .در ضمن فرصت اينكار را هم نخواهم

داشت چرا كه برنامه ها و كارهاي زيادي  براي زندگي

جديدمون پيش رو داريم.از لطف همه شما عزيزان نهايت

تشكر را مي كنم كه تو اين مدت با من بوديد به وبلاگ

سر زديد و با نظرات ارجمند خود مرا خشنود و دلگرم

ميكرديد. ديگه نمي دونم چي بايد بنويسم باز هم از

خدمت شما عزيزان تشكر مي كنم .

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه می لغزد،ولی

باران نمی داند که من دریایی از دردم،به ظاهر گرچه

می خندم ،ولی اندر سکوتی تلخ می گریم.

دلم گرفته آسمون نمی تونم گريه کنم                                                                                  

شکنجه ميشم از خودم نمی تونم شکوه کنم 

انگاری کوه غصه ها تو سينه ی من اومده                                    

آخ داره باورم ميشه خنده به ما نيومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم                                           

تو روزگار بی کسی يه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم ميگه که تويی قـفـس                                          

من واسه آتيش زدنت  يه  کوله  بار  شبم

دلم گرفته آسمون يه کم منو حوصله کن                                        

نگو که از اين روزگار يه خورده کمتر گله کن

امشب می خوام بخاطر خودم و تنهای های دل  خودم  و برای دل دیونه ام برای

غم و غصه برای دیونگی های خودم وبلاگم رو آپ کنم.هیچ کدوم از دوستانم رو

برای خوندن حرفهای دلم خبر نخواهم کرد.نمی خوام کسی به حرفهام بخنده

یا نصیحتم کنه ، از همه خسته شدم از خودم بیش از همه خسته شدم.

می خوام گریه کنم ولی اشک هم به دادم نمی رسه تو این تنهایی ام.خدا

جونم حالمو می بینی دارم می ترکم احساس می کنم که یه چیزی تو سرم

سنگینی میکنه نه میتونم فریاد بزنم نه میتونم گریه کنم .فقط وقتی می نویسم

گریه ام می گیره آخه از دوران قدیم عادت کرده ام که وقتی دفتر خاطراتم رو

می نویسم تنها همراه و مونسم اشکام باشن.امشب واژه ها هم با من قهرن،

حروف کیبورد را نمی توانم پیدا کنم برای خالی کردن عقده هام .تنهایی رو

دوست دارم آخه همیشه با من همراه هست هیچ وقت منو در بین راه  جا

نمیذاره ، می تونم تو تنهاییم با خودم حرف بزنم گریه کنم بدون اینکه ملامت

بشم یا کسی سرم داد بزنه یا بخواد اعتراضی بکنه.می خوام برم بالای پشت

بوم خونه اونقدر داد بزنم صدام به آسمون برسه خدا یه نگاهی به من بکنه ولی

از ترس مردم نمی تونم صدامو بلند کنم ،نمی دونم کجا می تونم خودمو خالی

کنم.قصد نداشتم کسی رو برای خوندن این حرفهای مسخره صدا کنم ولی اگه

کسی این حرفها خوند خواهش میکنم نه ملامتم کنید نه به حرفهام بخندید دلم

پر بود نمی دونستم با کی حرف بزنم عقده هامو اینجا خالی کردم خداااااااااااااا

این شعر تقدیم میکنم به دلهای شکسته:

شب است و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده

و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم

بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من

ببین با تو چه رویایی است رنگ شوق چشمانم

                              *****************************************

دکتر شریعتی می گوید:وقتی نمیتونی فریاد بزنی ناله نکن!!

خاموش باش ، قرن ها نالیدن به کجا انجامید؟؟ تو محکومی به

زندگی کردن تا شاهد مرگ آرزوهای خودت باشی.

سه چیز در زندگی هیچگاه باز نمی‌گردند: زمان، کلمات و موقعیت‌ها.

روزها و هفته ها  را یکی پس از دیگری به سختی سپری می کنم لحظه ها را

ساعتها را می شمارم  تا به لحظه دیدار با تو برسم ای دوست.

                                                * * * *

با تو می مانم در باغ وجود با تو می میرم ای بود و نبود من بتو محتاجم به محبت

بوفا محتاجم بخدا محتاجم

بادلی خسته و غمگین دور از این جوش و خروش می روم جانب آن دشت

خموش تا کشم چهره بر آن شهر سیاه نازنینم بوسه بر آن سنگ کبود.در آن

هنگام که سفری بی پایان به دیار باقی را آغاز کردی صخره های صبور تاب امواج

دلتنگی مان را نداد . اشک شبانگاهی مان نمی تواند آتش دل سوخته مان را

خاموش کند در آن لحظاتی که آخرین نبض وجودت خوابیدن گرفت و چهره بر

نقاب خاک بر گرفتی دیگر شب های ما به یاد غروب غم انگیز تو سحر به خود

ندیده ،هر گاه که باران بر سنگ مزارت آهنگ آسمانی را ترنم کرد بدان زاری

بخاطر آهنگ بی هنگام کوچ شب آلود تو بود.